ได้ทราบว่าคุณโหวเหวินหย่ง นักเขียนที่จขบ.ชื่นชอบ
มีบล้อกที่เป็นบล้อกสำหรับจีนแผ่นดินใหญ่
ก็คือจีนตัวย่อ จขบ. ได้ขออนุญาตคุณโหวว่า
จะแปลบางส่วนมาให้นักอ่านชาวไทยได้อ่าน

ในส่วนของบล้อกนี้ จะเป็นงานแปลของคุณโหวฯ
เพื่อผู้อ่านที่สนใจงานของคุณโหวฯ
สามารถทำความรู้จักคุณโหวฯ เพิ่มเติมจากงานแปลที่นี่

รวมทั้งผู้ที่หัดเรียนภาษาจีน "ตัวย่อ"
สามารถเปิดลิงค์ต้นฉบับ เพื่อนำมาเปรียบเทียบศึกษาได้

 渐渐

          มีคนไข้ของผมคนหนึ่ง เขา ทำธุรกิจอาหาร ชวนผมคุยเรื่องแนวคิดการบริหารธุรกิจของเขา ฟังไปฟังมาผมจึงรู้ว่า ธุรกิจของเขาคือ ร้านเหล้าค้ากาม  ไม่เพียงเท่านี้ เขายังคุยโวอย่างภาคภูมิใจว่า น้องๆ หนูๆ ในสังกัดของเขา ทุกคนมีการศึกษาระดับปวส. ทั้งนั้น

          นักศึกษาปวส. ทำไมจึงหันไปทำอาชีพเด็กเชียร์เบียร์/ขายตัว ได้นะ ผมเกิดอยากรู้

          “ความจริงมันก็ง่ายมาก ผมลงโฆษณา รับสมัครพนักงานบัญชีเพศหญิง วุฒิการศึกษาปวส. ขึ้นไป ใครก็ตามที่มาสมัคร ก็ต้องหลักฐานทางการศึกษา” 

         “คุณลงโฆษณาปลอม หลอกลวงหญิงสาวมาสมัครงาน” ผมกล่าว

          เขายิ้มอย่างมีเลศนัย “พนักงานบัญชีของเราได้เงินเดือนสูงกว่าคนอื่นก็จริง แต่สำหรับพนักงานสาวทุกคนที่เข้ามาทำงาน ผมจะบอกเอาไว้ชัดเจนก่อนว่า ทางฝ่ายเรามีสาวเชียร์เบียร์/ขายตัว กันจริง แต่พนักงานที่กินเงินเดือนพนักงานบัญชี ก็ทำแต่หน้าที่ของฝ่ายบัญชี ไม่เกี่ยวข้องกับสาวเชียร์เบียร์ข้างในเด็ดขาด ไม่มีการบังคับกัน”

          “งั้นก็รับเงินเดือน แล้วก็ตั้งใจทำงานบัญชีไปสิ”

          “ทำบัญชีก็จริงอยู่ แต่พอนานเข้า เริ่มสนิทกับพนักงานเสิร์ฟในร้าน ต่างฝ่ายต่างก็จบปวส. มาเหมือนๆ กัน คุยกันง่าย  พองานยุ่งจนทำไม่ทัน ก็ช่วยยกจานยกชาม เสิร์ฟเหล้าก็มีบ้าง  พอถึงตอนนี้ผมก็จะบอกเธอว่า คุณดูสิ ทำบัญชีกินเงินเดือนหมื่นสอง เสิร์ฟเหล้าเสิร์ฟน้ำได้สองหมื่นสี่ เด็กเสิร์ฟไม่ต้องนั่งเป็นเพื่อนแขก ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายสักหน่อย ไหนๆ คุณก็ช่วยเสิร์ฟบ่อยๆ อยู่แล้ว ทำไมไม่เลือกเอาสองหมื่นสี่แทนล่ะ”

 

          “พอพูดบ่อยเข้าก็จะเริ่มหวั่นไหว ต่างก็ทำงานเหมือนๆ กัน ทำไมไม่เลือกรับสองหมื่นสี่ล่ะ คลับของเรามีกฎว่า เด็กเสิร์ฟห้ามนั่งกินเหล้ากับแขก เพื่อสร้างความแตกต่างระหว่างเด็กเชียร์เบียร์กับพนักงานเสิร์ฟ แต่พอนานเข้า คุ้นเคยกับแขกมากขึ้น บางทีก็มีการขอให้ดื่มนิดๆ หน่อยๆ เป็นพิธี ตอนแรกก็มักจะไม่ยอม แต่พอบ่ายเบี่ยงไม่ไหวก็ดื่มสักแก้ว ซ้ำยังยืนดื่มด้วย”

          “พอเริ่มดื่มเรื่องก็ง่ายขึ้น ยืนดื่มได้เงินเดือนสองหมื่นสี่ นั่งดื่มได้สี่หมื่นแปด ยังไม่รวมทิปจากลูกค้า ต่างคนต่างก็จบปวส. มาเหมือนกัน ทำไมต้องยอมรับเงินน้อยกว่าคนอื่นด้วย! ทีนี้ก็จะมีคนไปช่วยเกลี้ยกล่อมเธอว่า ตัวเองก็อยู่ในร้านแล้ว คนข้างนอกใครเขาจะรู้ว่าคุณเป็นเด็กเสิร์ฟหรือเด็กเชียร์เบียร์ อีกอย่างถ้าหากบริสุทธิ์ใจจริงๆ ก็อย่าให้แขกออฟสิ ก็แค่นั่งกินเหล้าเป็นเพื่อนแขก ต่อให้เป็นงานสังคมชั้นสูง เขาก็มีกันบ่อยๆ”

          “ดังนั้นตอนแรกก็เริ่มจากนั่งกินเหล้ากับแขก ตอนเพิ่งเริ่มรึก็ต้องระมัดระวังตัวแจ ไม่ออกไปไหนกลับใครง่ายๆ  อาชีพนี้การแข่งขันสูง เงินเดือนสี่หมื่นแปดเริ่มรู้สึกไม่พอแล้ว ก็จะเลือกแขกที่พอใจ ยอมให้ออฟ  พอทำไปนานๆ ก็ต้องเจอลูกค้าร้ายๆ ข่มเหงเข้าบ้าง ร้องห่มร้องไห้กันพักหนึ่งเดี๋ยวก็หาย ถึงยังไงก็คนเคยเรียนหนังสือ พอทำใจได้ก็ยิ่งง่าย ยิ่งกล้า แขกยิ่งชอบ ผมก็ชอบ มันเป็นการสมัครใจของทุกฝ่าย”

          เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วเล่าต่อไปว่า “ผมไม่เคยฝืนใจใคร และไม่เคยเป็นกังวลว่าจะหาเด็กไม่ได้ ไหนๆ สภาพแวดล้อมจะเป็นฝ่ายเปลี่ยนแปลงพวกเธอช้าๆ เอง จนกระทั่งพวกเธอลืมสนิทว่า ความคิดเริ่มแรกของตัวเองเป็นยังไง!!”

          ผมยิ่งฟัง ตาก็ยิ่งโต ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ท่ามกลางจังหวะชีวิตที่เอื่อยเฉื่อย จะมีเรื่องราวเขย่าขวัญประหนึ่งเลือดไหลโทรมกายเช่นนี้อยู่ด้วย  เฟิงจื่อข่ายเคยเขียนบทความรำพึงขึ้นมาว่า

          ปัจจัยสำคัญที่ทำให้ชีวิตดำเนินไปอย่างราบรื่นอัศจรรย์ ก็คือ “ค่อยๆ” กลวิธีที่พระผู้สร้างใช้หลอกมนุษย์ ก็หนีไม่พ้น “ค่อยๆ” โดยที่คุณไม่ทันรู้ตัว เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา “ค่อยๆ” กลายเป็นหนุ่มสาวที่มักใหญ่ใฝ่สูง หนุ่มสาวที่เปี่ยมอุดมการณ์ “ค่อยๆ” กลายเป็นผู้ใหญ่ที่เลือดเย็นเหี้ยมหาญ ผู้ใหญ่ที่จิตใจร้อนแรง “ค่อย” กลายเป็นผู้เฒ่าที่ดื้อด้านหัวแข็ง!!

          สำหรับ “กาลเวลา” แล้ว เดิมทีเดียวมันก็คือชะตากรรมร่วมกันของมวลมนุษย์ แม้จะน่าเศร้าใจ แต่กฎกติกาของธรรมชาติ ที่ตายตัวไม่แปรเปลี่ยนของมัน ใครก็คัดค้านมิได้ แต่สำหรับสภาพการณ์ทางจิตใจ การค่อยๆ เปลี่ยนไปของค่านิยม นั่นทำให้คนเราอยู่ไม่เป็นสุข  เริ่มที่รู้ๆ อยู่ว่ามันผิด ทำไมจึง “ค่อยๆ” กลายเป็นเรื่องถูก เรื่องที่มันน่าอับอาย ทำไมจึง “ค่อยๆ” กลายเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็แข่งกันทำ

          เมืองไทเปทั้งเมือง อึกทึกครึกโครม โหวกเหวกโวยวาย ไหนจะมรสุมทางการเมือง วิกฤตทางเศรษฐกิจ โหมกระหน่ำจนเมืองแทบล่มสลายอยู่รอมร่อ แต่สิ่งที่มิอาจทานทนได้ในยุคสมัยนี้ แท้ที่จริงแล้วมันคือ  ไอ้ “ค่อยๆ” ที่ไร้ลักษณ์และไร้เสียง แม้สัมผัสยังไม่รู้สึก มันบิดเบือนความนึกคิดและจิตใจ กลืนกินศักดิ์ศรีของมนุษย์ และความรู้สึกอันน้อยนิดที่พวกเราพึ่งพาอาศัยเพื่อดำรงตน จนเกลี้ยงเกลา

          ความตกต่ำ จมดิ่งที่ลูบคลำไม่พบ ต้านทานไม่อยู่ ความน่ากลัวของ “ค่อยๆ” ขึ้นอยู่ที่เราไม่ทันรู้ตัว

 

จาก 原文出自: 侯文詠的新浪博客

 

Comment

Comment:

Tweet

อาจารย์เบีย จำหนูได้มั้ยยยย cry

ถึงหนูไม่ได้เรียนกะจารแต่หนูอยู่ห้องที่จารสอนนะ

หนูเปนแฟนหนังสือแปลของอาจารนะ ตามซื้อตลอดดด
(ยังไม่ครบหรอกนะ ๕๕)

เมื่อไหร่จะมามีทติ้งห้องหกอีกล่าาา ๕๕๕๕confused smile

หวังว่าอาจารคงสบายดีนะค้าาาbig smile

#6 By paikochan on 2009-03-09 02:14

สภาพการณ์ทางจิตใจ การค่อยๆ เปลี่ยนไปของค่านิยม นั่นทำให้คนเราอยู่ไม่เป็นสุข เริ่มที่รู้ๆ อยู่ว่ามันผิด ทำไมจึง “ค่อยๆ” กลายเป็นเรื่องถูก เรื่องที่มันน่าอับอาย ทำไมจึง “ค่อยๆ” กลายเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็แข่งกันทำ
....ก็เพราะมักจะคิดกันว่าใครๆๆเค้าก็ทำ..ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน ถึงแม้รู้ว่ามันผิด มันไม่ดี มันไม่ถูก...และก็มักจะหาเหตุผลข้ออ้างมาประกอบการทำชั่วของตัวเองให้ดูดี....เมือลงไปลึกแล้วพอนึกหาหนทางจะกลับขึ้นมาก็ท้อซะแล้ว ก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย...ปล่อยให้มันเป็นไปตามความต้องการของตัวเอง...
เรื่องนี่สุดยอดมากเลย..ขอบอก
ได้แง่คิดหลายด้านเลย
อีกอย่างคนแปลก็แปลเก่งด้วย
ชื่นชมจากใจจริงbig smile big smile

#5 By T_Tong1Forever (202.12.97.119) on 2009-02-25 23:25


เรื่องจริง..ที่น่าหวาดหวั่น ตลอดกาล

หัวใจคนเราช่างอ่อนไหว

ขึ้นอยู่กับจะถูกพลังรอบข้างขับเคลื่อนไปทางไหน...จริง ๆ
คำว่า ค่อยๆ ค่อยๆนี่น่ากลัวจังนะคะ

จะค่อยๆดีขึ้น หรือเลวร้านลง นี่จับทางไม่ถูกเลย

อ่านเรื่องนี้แล้วก็กลัวแฮะ wink

#3 By Prae on 2009-02-23 19:41

โอ้โห เรื่องนี้สุดยอด

อ่านแล้วอึ้ง ๆ ดีค่ะ นึกถึงที่เคยไปสัมภาษณ์คนเป็นเอดส์คนหนึ่งขึ้นมาทันที

มันก็เริ่มจากค่อย ๆ ค่อย ๆ ค่อย ๆ ...โลภมากขึ้น

ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ สำหรับเรื่องราวดี ๆ Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! big smile

#2 By Mrs. Holmes on 2009-02-23 18:04


เลือดสาด!!!
Hot!

"ผมยิ่งฟัง ตาก็ยิ่งโต"
มู๋ก้อเหมือนกัน...angry smile

#1 By Sana_by_lllmukoilll on 2009-02-23 17:06