ช่วงนี้ต้องสวมวิญญาณเอเจนซี่ มีกิจธุระติดต่อสำนักพิมพ์เยอะมาก ชื่นใจดีครับ นอกจากได้เจอคนที่เรานึกว่าน่าจะอยู่แต่ในหนังสือ กับในทีวี แบบ "ตัวเป็นๆ" พูดได้ด้วย มิหนำซ้ำยังพูดกะเราซะด้วย โฮะๆๆ มันเริ่ดดดคร้าบบบ

มาดูกัน ว่าวันนี้ผมเจอใครบ้าง บุคคลสำคัญท่านแรก แอ่นแอ๊นนน

วันนี้นัดเจอกับพี่bickboon (อยากเรียกพี่แกว่า โค้กพี่บิ๊ก จริงๆ เลย) เวลาบ่ายสามโมง เพื่อรับไฟล์ภาพถ่ายหนังสือเรื่อง "การเดินทางของเจ้าชัยน้อย" กับ "รูปๆ คำๆ" เพราะต้องนำมาใส่ข้อความเป็นภาษาจีน สำหรับนำเสนอสำนักพิมพ์ไต้หวันและจีนแผ่นดินใหญ่ สนพ.อะเดย์ อยู่ปากซอยบ้านนี่เอง ผ่านไปผ่านมาไม่เคยรู้ จนกระทั่งเห็นที่อยู่ กับอ่านบล้อกคุณฟิวส์เมื่อวัน a book Sale เลหลังหนังสือนั่นแหละถึงรู้ เฮ่ย คุ้นๆ วุ้ย

ใช้เวลาเดินทางจากบ้านไปถึงสนพ. ก็ประมาณห้านาที จอดรถเสร็จสรรพเดินดุ่ยๆ ขึ้นชั้นสอง เอ๊ะ มันไม่ใช่ตรงนี้เหรอ มองขึ้นไปชั้นสาม ทำไมมันเหมือนห้องเช่ายังไงไม่รู้ จะใช่หรือเปล่าหว่า แต่ก็แข็งใจเดินขึ้นไป เออวุ้ย เห็นป้ายชี้ทางไปอะบุ๊คด้วย ไม่ผิดแล้วหละ เดินดุ่ยๆ ต่อไป (ข้างนอกนี่นั่งกันชิลเหลือเกิน และบรรยากาศเริ่มคุ้นๆ จากที่เห็นในบล้อกคนอื่นๆ ด้วย)

สวัสดีคร้าบบบ พี่บิ๊กอยู่ไหมคร้าบบบ... แหะๆ อยู่แฮะ ทำหน้าเป๋อเหลอเข้าไปนั่งตรง "เตียงตั่ง" ตัวนึงในห้องทำงาน (ในห้องทำงานพวกพี่ตั้งเตียงพับไว้ด้วยเหรอ) สักพักพี่บิ๊กถึงบอกว่า ไปคุยข้างนอกเถอะ ซึ่งผมก็เห็นด้วยอย่างแรง

เมื่อมาสถิตย์อยู่ด้านนอก ซึ่งดูยังไงมันก็เป็นดาดฟ้าของตึกที่นี่ชัดๆ เก้าอี้แต่ละตัว มองแล้วมองอีกว่ากูนั่งแล้วจะปลอดภัยไหม ต้องวางนอนกับพื้นแล้วโขกๆ ให้มันแน่นนิดนึง ถึงจะกล้านั่ง ยังต้องพยายามรักษาน้ำหนักตัวให้กดลงยังขาหน้าเสมอ พนักพิงนั่นมีไว้หลอกๆ พอเป็นพิธีให้ครบองค์เท่านั้น อย่าพยายามใช้งานมันจนเกินงาม มิฉะนั้นอาจเกิดโศกนาฏกรรมให้ใครๆ เขาเอาไปเขียนแซวในอะเดย์ได้

เมื่อพี่บิ๊กมา เราก็คุยงานกันครับ ขอข้ามรายละเอียดไปนิด แต่อยากโม้ ว่าหน้าด้าน "ขอ" หนังสือจากพี่บิ๊กมากี่เล่ม เพื่อไว้เป็นเกียรติ เป็นหลักฐาน (และเป็นการประจานตัวเองไปในตัว หากสุดท้ายขายให้เขาไม่ได้สักเล่ม) ไว้ ณ ที่นี้

และเพื่อให้คนแถวนี้อิจฉาเล่น หึหึ (ครั้งนี้ไม่นับที่แฮบมาเมื่องานสัปดาห์หนังสือครั้งที่ผ่านมาประมาณสองถุงใหญ่นะครับ) มาดูกัน

ฟินแลนด์ไม่มีแขน
เสียดายคนอินเดียไม่ได้อ่าน (ถามจริงเหอะ ใครออกแบบฟอนต์เนี่ย นาร๊ายนารายน์อย่างแรง)
โตเกียวไม่มีขา
เนปาลประมาณสะดือ (แต่ละชื่อ จะวี๊ดบึ้มไปไหนคร้าบบบ)

เซ็ตนี้ เป็นหนังสือท่องโลก ที่ค่อนข้างแนว และเนื้อหา คอนเซปต์สากล น่าจะมีจุดขายไปต่างประเทศได้

Nine Lives
Beansprout & Firehead 1-2

สองเล่มนี้เป็น Graphic Fiction ที่มีแนวโน้มว่าจะขายได้ทันทีที่พร้อมขาย (คือผมยังไม่พร้อม แหะๆ)
รูปๆ คำๆ กับเจ้าชัยน้อย ก็น่าจะขายพร้อมชุดนี้ไปเลย นี่คือแผนที่วางไว้คร่าวๆ

นอกจากนี้พี่บิ๊กยังขนหนังสือที่แกไปหิ้วกลับมาจากฮ่องกงล็อตใหญ่มาให้ ที่พี่แกว่า มันโดนนนน เหลือหลาย

(โอ้ว รสนิยมของพวกพี่ มันช่างเกินจินตนาการเหลือเกิน แต่ก็ คร้าบบๆๆ ผมจะกด Ctrl+S ไว้ในหัว เวลาเจองาน "แนวๆ" นี้ จะได้รู้ว่าพี่ชอบ แล้วจะขนมาเสนอ)

และขณะนี้นี่เอง บุคคลที่สองประจำเอนทรี่นี้ก็โผล่หน้าเข้ามา โดยเริ่มจาก พี่บิ๊กร้องว่า (ผมหันหลังให้บันได) หวัดดีครับพี่โน้ต ไปไงมาไงเนี่ย

...

หวัดดีครับพี่โน้ต พี่โน้ตหวัดดี ... ... ...

. . .

แล้วเจ้าของชื่อก็ผลุบนั่งลงมาตรงหน้าผม ข้างๆ พี่บิ๊ก

โอ้ว พี่นมอู่โด้ด โน่ดอู่ดมตัวจริงเสียงจริงวุ้ย (ขออภัยครับ ที่ผมดูจมูกของพี่อย่างแรกเลย โฮะๆๆ)

ที่แท้พี่แกมีธุระจะคุยกับสมอลรูม (เป็นค่ายเทปหรือเปล่าหว่า) ชั้นล่าง แต่ยังมีเวลาเลยแว่บขึ้นมาชั้นสาม แล้วก็ถามว่า คุยไรกันอยู่ พี่นั่งได้ไหม (ดูเหมือนเพิ่งจะกลับมาจากญี่ปุ่น และกำลังจะไปเชียงใหม่วันเสาร์นี้ โอ้ว บ้านที่สองเจงเจงเร้ยยย ข่าวจากวงในนะเฟ่ย ได้ยินมาเองกะหู ใครอยากตามไปกรี๊ด ก็สืบหาเที่ยวบินเอาเอง หรือพี่แกอาจจะโบกอีแต๋นค่อยๆ ไปทีละสิบโลก็ได้ ใครจะรู้)

แล้วพี่แกก็นั่งจุ้มปุ๊กลงตรงนั้น ปล่อยให้ผมคุยกับพี่บิ๊กต่อไป นอกจากนี้แกเหลือบเห็นกองหนังสือที่ "แนว" มากของพี่บิ๊ก ก็เลยเปิดอ่านอย่างเมามัน และอุทานเป็นภาษาของพี่แกไปเรื่อยๆ ว่า เจ๋งว่า (ก็คือ เจ๋งหวะ อะไรทำนองนี้) และมีการขอถ่ายรูปเก็บไว้ด้วย (พกกล้องตลอดเวลาด้วยหรือพี่ โอ้ว โว้ว ไม่ใช่กล้องจากมือถือนะเฟ่ย กล้องจริงๆ)

เอ่อ กรุณาอย่าถามนะครับ ว่าพี่โน้ตแต่งตัวยังไง คือผมไร้ความสามารถทางด้านนี้จริงๆ...

อ้อ อีกอย่าง ผมไม่ได้ออกอาการกรี๊ดกร้าด นะครับ เพราะนั่นจะทำให้ดูไม่เป็นมืออาชีพ วันนี้มาในฐานะผู้ที่จะพาบอลไทยไปบอลโลก เอ้ย จะพางานไทยไปโกอินเตอร์คร้าบบ แม้จะแต่งตัวโทรมโคตร (แถวนี้ก็แนวนี้แหละ แต่ดูไฮโซหน่อย แบบเด็กสถาปัตย์กันทั้งนั้น) แต่ก็ต้องรักษาภาพลักษณ์นิดนึง เรื่องจะไปขอถ่ายรูปด้วยนะรึ ยิ่งต้องห้ามใหญ่ คนดังเขาไม่ชอบมุขแบบนั้นกันหรอก ขอลายเซ็นรึ เชยน่า มีความคิดนึงแว่บเข้ามานะ อยากบอกว่า พี่โน้ต เล่นตลกให้ดูหน่อย แต่ก็จำได้ว่าพี่แกเคยพูดดักไว้แล้วในเดี่ยวภาคไหนสักภาค ก็เลยกลืนกลับลงพุงไป

ระหว่างนี้ ก็มีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา ทักทายพี่แกไปเรื่อยๆ (กรุณานึกบรรยากาศตามด้วย)

และแล้ว ก็สบโอกาสครับ พี่บิ๊กลุกไปหาหนังสือให้ผมเพิ่ม (ไอ้รายชื่อข้างบนนั่นแหละ)

เอาวะ ถ่ายรูปไม่ได้ ลายเซ็นไม่ได้ ขอให้เล่นตลกให้ดูก็ยิ่งไม่ได้ ก็เลยต้อง... ขอคุยด้วย โฮะๆ

 

พี่ครับ พี่จำผมได้ไหมครับ

(มองหน้า... ยิ้มๆ... มุขนี้กูก็โดนบ่อยแล้ว มึงเป็นใครเหรอ กูต้องจำมึงได้ (ผมรู้น่า ว่าพี่ต้องคิดอย่างนี้)) ส่ายหน้า

นี่ไง ผมไปดูพี่เดี่ยวไมโครโฟน นั่งอยู่แถวบนๆ มืดๆ อ่ะ

ไอ้บ้า (อันนี้พี่แกพูดจริงคร้าบ โฮะๆ... แต่ผมว่าจากนี้ไป พี่คงจำผมได้บ้างแล้ว เนอะ)

พี่ไม่วาดรูปบ้างเหรอครับ

วาดดิ แต่ไม่ได้เอาออกมาโชว์เฉยๆ

อ๋อ ผมนึกว่าพี่วาดแต่ไอ้เนี่ย (ชูมือขึ้นเหนือหูขึ้นไปเยอะๆ ทำเป็นส่ายไปส่ายมา) ไอ้ตัวเนี่ย ปีเตอร์ (อยากบอกว่า แมลงสาป แต่ตอนนั้นทำไมนึกคำนี้ไม่ออกไม่รู้ ก็เคยดูเดี่ยวภาคนึง พี่แกวาดไอ้ตัวนี้นี่หว่า)

สุดท้ายรู้สึกว่าพี่แกจะไม่เก็ตอยู่ดี เราก็เนียนๆ แป๊กก็ปล่อยมันแป๊กไปเหอะ เนอะ ไม่มีใครเขาปรับหรอก

ทำไมหนังสือบ้านเรา ไม่มีใครทำไอ้อย่างนี้ออกมาขายบ้างนะ (พี่โน้ตพูด)

ทำอาจทำได้ครับพี่ แต่มันจะมีคนซื้อหรือครับ (พวกตา "ถึงๆ" อย่างพวกพี่ บ้านเรามันจะมีสักกี่คนอ่ะ)

เออวุ้ย น่าคิดๆ (พี่โน้ตพูด)

หลังจากนี้ก็จำไรไม่ค่อยได้แล้วครับ จากนั้นก็ไหว้ๆ ลาๆ กันกลับมา โทรบอกก้อย กรี๊ดกร้าดซะยังกับเป็นคนเจอเอง เหอๆๆ

 

เป็นอันว่า เสร็จธุระจากอะบุ๊ค ห้าโมงครึ่งกว่าๆ ก็ปรี่ขึ้นรถไฟฟ้าไปยัง "ค่าย" ต่อไป ฟรีฟอร์มสำนักพิมพ์คร้าบบบ นัดกับพี่ 'ปราย พันแสง (ชื่อพี่นี่ต้องใส่ ' นำหน้าตลอดเลยเนอะ) เอาไว้ มีนิยายที่แปลไว้แล้วพี่แกสนใจซื้อ ต้องเข้าไปคุยรายละเอียด ความจริงนัดไว้ประมาณทุ่ม แต่ไปถึงสักหกโมงก็น่าจะได้ เผื่อได้ตรวจงานกันไปก่อน

อื่นใดไม่รู้ รถลงที่สถานีอโศก แล้วมุดลงรถใต้ดินเพื่อเดินทางเชื่อมต่อต่อไปโผล่ซอยประสานมิตร สุขุมวิท 23 โทร.ถามทางปรากฏว่าต้องเดินผ่า "ซอยคาวบอย" โอ้วโว้ว ซอยปลุกใจเสือป่า มันฮือฮาคึกคัก ไฟแดงโร่อย่างกะพัทยาเหนือกลางใต้ตั้งกะเพิ่งหกโมงต้นๆ เดินตามคำบอกไปจนถึงบริเวณจุดนัดพบ แล้วพี่ภานีลงมาพาเดินขึ้นตึกสนพ.ฟรีฟอร์มอย่างกับมุดอุโมงค์พิศวง โอ้แม่เจ้าโว้ย แนวได้อีก

นี่ครับ เว็บบล้อกของฟรีฟอร์ม

และแล้ว ก็เจอบุคคลสำคัญท่านที่สาม พี่ 'ปราย พันแสง แต่นแต๊นนน

พี่ครับ พี่รู้ไหมครับ ผมนึกว่าพี่เป็นผู้ชายมาตลอด (คือก่อนจะมาเนี่ย รู้แล้วว่าพี่เป็นผู้หญิง เพราะโทรคุยกันหลายที)

อื้อ พี่ไปผ่าตัดแปลงมาไม่รู้เหรอ (เหอๆๆ ผมเอามาเมาส์ตรงนี้ จะมีใครซื่อบื้อเชื่ออย่างที่เขียนไหมเนี่ย)

สรุปคือ พี่ 'ปราย พันแสง เป็นผู้หญิงนะคร้าบบ ไปหาดูรูปเอาที่ลิงค์ข้างบนๆ นั่นเน่อ

ในเนี่ย คนใดคนหนึ่ง

 

ตามฟอร์มครับ เราเจอคนดัง ก็ต้องนิ่งๆ ไว้ ขอถ่ายรูป ขอลายเซ็น ขอให้เล่นตลก (เอร้ยยย) มันไม่ได้นะ ไม่ได้นะ

ตามฟอร์มอีกแล้วครับ เราก็ชวนคุย (โฮะๆๆ) อันนี้ก็เลยวิ่งวุ่นกันไป รายละเอียดส่วนนี้ไม่มีอะไรมาให้ฮานะครับ เพราะคุยเรื่องงานเสียส่วนใหญ่ แต่ถึงกระนั้น ในฐานะที่ได้รับเกียรติเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสนพ.นี้ (เป็นนักแปลครับ และในอนาคตอันใกล้นี้ ก็อาจได้เป็นลูกหาบด้วยครับ) และในฐานะของเอเจนซี่ จะได้รู้ "กลิ่น" ของฟรีฟอร์ม เพื่อเลือกหาหนังสือมาเสนอได้ถูกจริต

จึงได้ แอ่นแอ๊นน (มาอวดให้อิจฉาอีกรอบ)

คาเฟ่เสน่ห์หา
ผู้หญิงสีฟ้าครึ้มฝน
ภาพวาดโดเรียน เกรย์
สินในหมึก : ยาขอบ
เงื้อแล้ว... ก็ต้องฟัน
ผู้ชายครึ่งฝัน
ร้านชำสำหรับคนอยากตาย
ความลับในความรัก
A year in the MERDE: ผ้าขี้ริ้วห่อชา
MERDE actually: ทุกหัวใจมีแมร์ด
ทอล์ก ทู เดอะ Snail: กฎแห่งแมร์ด

และ!!! เสื้อยืดหนึ่งตัว (สงสัยเอาไว้ใส่ในวันแบกหาม)
และ!!! ถุงผ้าฟรีฟอร์มอีกหนึ่งใบไอไอไอไอไอ (พยายามสุดฤทธิ์ มันตื่นเต้นขึ้นไหมเนี่ย)

 
(ถุงใบเนี่ย ขวามือเนี่ย)

(ส่วนเสื้อยืด ก็ลายเดียวกับกระเป๋าผ้าใบที่แขวนอยู่บนนั้นอ่า)

 

กว่าจะกลับออกมาจากฟรีฟอร์ม ก็สองทุ่มกว่า ซดโค้กไปหนึ่งกระป๋อง (ปกติผมไม่กินโค้กเลยนะ) กับนั่งเมาท์แทบไม่หยุด จะมีใครสังเกตไหมว่า ผมกับพี่แย่งกันพูดแบบว่า... แทบจะพูดซ้อนกันตลอด โฮะๆๆ (มันชินอ่าคร้าบบ)

ก่อนจะถึงข้อสงสัยต่อไป ขอพูดนิดนึง รู้จักพี่ 'ปราย พันแสง ได้ไง

ความจริงเริ่มจากหนังสือของจิมมี่ เลี่ยว เรื่อง "ผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวา" เมื่อประมาณห้าปีก่อน z,ไปเจอในเว็บแล้วกรี๊ดกร้าด รีบเอามาแปลทั้งเล่มส่งบ.ก. พิจารณาว่าสนใจซื้อไหม ปรากฏว่าพอบ.ก.เห็นเข้า เขาก็บอก เล่มนี้คุณ 'ปราย พันแสง เขาแปลขายไปเมื่อครึ่งปีที่แล้วแล้วค่ะ ขายดีด้วย

หน้าแตกอย่างแรง แต่ก็อดภูมิใจไม่ได้ว่า เอ๊ะ เราก็ตาถึงเฟ่ย นั่นแหละครับ ที่จดจำชื่อ 'ปราย พันแสง เอาไว้ติดตรึง และต่อมาก็ได้พี่ 'ปราย เขียนคำนิยมให้งานแปลของผมอีกเล่ม "เรื่องรักของเรา"

และแล้วเราก็ได้ร่วมงานกัน โฮะๆๆ

 

สุดท้ายครับ

อโศก มันเป็นอะไรมากไหมเนี่ย
นานมีบุ๊คส์ ก็อยู่แถวนี้
เพิร์ล ก็อยู่แถวนี้
แล้วนี่ ฟรีฟอร์ม ก็อยู่แถวนี้

เยื้องออกไปอีกสี่สถานี (เอกมัย)
อะเดย์ ก็อยู่แถวนี้ โอ้วโว้ว ฮวงจุ้ยมันดีจริงๆ เล้ยยย

(แล้วขากลับ ก็เดินผ่าน "ซอยคาวบอย" อีกครั้ง มาในเวลาสองทุ่มกว่า หึหึ นี่มันพัทยาชัดๆ)

 

ก็ประมาณนี้ละครับ หนึ่งวัน สองค่าย สามคนดัง และกองทัพหนังสือของผม

อื่นใดไม่รู้ แต่ตอนนี้ งานเข้าคร้าบบบ

สุดท้าย ขออนุญาต สำหรับค่าหนังสือข้างบนเพียบๆ ทำลิงค์ให้พี่ 'ปราย นิ๊ดส์นึง

Comment

Comment:

Tweet

สนใจติดต่อได้ที่ 0807977770 - 6 ,0828634313-6,0821988880-6
http://gclub-royal.com
http://sbobet.gclub-royal.com
http://ibcbet.gclub-royal.com

#14 By gclub-royal (103.7.57.18|202.58.99.182) on 2012-06-10 07:02

ชอบครัับๆๆๆ
Great stuff close to this post ! People will select writing service to buy essays, also people opt for custom writing.

#12 By essay writing services (31.184.238.21) on 2012-02-02 09:14

I know that you did a very hard research, performing your perfect data just about this good post. Therefore, this kind of work students do creating their dissertation and thesis research exploring.

#11 By thesis (94.242.214.6) on 2011-12-05 15:15

Some specialists claim that business loans help people to live the way they want, just because they can feel free to buy necessary goods. Furthermore, a lot of banks give car loan for all people.

#10 By CAROL33Gutierrez (91.212.226.143) on 2011-11-20 00:05

#9 By เตก (222.123.17.71) on 2010-03-20 15:55

กรี๊ดหนึ่ง
กรี๊ดดสอง
กรี๊ดดดสาม
กรี๊ดดดดสี่
กรี๊ดดดดดห้า

ให้พี่โน้ตตตตต
อิจฉาแบบมากมายก่ายกอง
ถ้าเจอจะขอกอดทีนีงจริงๆนะ
เดี่ยวหน้ามู๋จะไปเกาะขอบเวที

ถ้ามีเดี่ยวทำตัวให้ว่างๆเข้าไว้นะคะ
ฮี่ฮี่

#8 By lllmukoilll on 2009-04-22 20:23

เป็นหนึ่งวันที่ เยอะแยะจริงๆ big smile

#7 By เต่านา on 2009-04-22 14:12

เห็นเค้ากรี๊ด เอ่อออ กรี๊ดบ้างก็ได้ หุหุ

เคยเจอโน้ต ที่สยามพารากอนครั้งเดียว พี่แกเดินยิ้มคนเดียวไปตลอดทาง ไม่สนใจสายตานับร้อยคู่ที่มองแกแบบแปลก ๆ อ่านะ.... แกมั่นแบบแนว ๆ ตามสไตล์แก ไอ้เราก็สนใจแต่จมูกแกอ่ะ ^^

#6 By ม๋วย (58.136.17.166) on 2009-04-22 12:51

กรี๊ดพี่โน๊ต แฮร่

#5 By (^_^)/nana on 2009-04-22 12:11

อ่า อยากอ่านบ้างๆ
อยากอ่านร้านชำ ยังมิได้ซื้อเลย (แง่ว - -)
เห็น ฟรีฟร์อมมีประกวดภาพปก
เลยคิดว่าคงจะพิมพ์ปกใหม่ เร็วๆนี้ (รึเปล่าหว่า)
รอซื้อปกใหม่ๆ หุหุ

ปล. เป็นนักแปลยากไหมอะ embarrassed
ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ

#4 By myjevil on 2009-04-22 11:16

Smallroom เป็นค่ายเพลง จริงๆ
(วาเท่อกรี๊ดหนุ่มสมอลรูมอยู่)

หุหุ บังเอิญจัง เราก็เจอโน๊ตอุดมเหมียนกัล
แต่ที่ร้านอาหารแถวทองหล่อเมื่อวันเสาร์อ่ะ
(แถมเจอ ดอม เหตุตระกูล โผล่มาให้เห็นเป็นของหวานตบท้ายอีก)

#3 By N@Ni (58.8.150.152) on 2009-04-22 02:05

กรี๊ดดดดด แมร์ดดดดดดดดด

#2 By แพนด้ามหาภัย (125.25.106.190) on 2009-04-22 00:15

อ่า นึกไม่ถึงว่า กว่าจะฝ่าด่านมาถึงฟรีฟอร์ม
น้องต้องผ่านอะไรมามากมายขนาดนี้
เกือบลืมบอกไป เดินผ่านซอยคาวบอย
ถ้ามีสาวๆ สวยๆ เอ็กซ์ ชวนเข้าไปนั่ง
อย่าหลงเชื่อเข้าไปนั่งตักเธอนะ ฮ่

ดีใจที่ได้เจอกัน
แล้วก็ดีใจที่ได้ร่วมงานกันจ้ะ
เอาไว้เจอกันเรื่อยๆ นะ
confused smile

#1 By พี่'ปราย (58.8.77.32) on 2009-04-22 00:08