(ภาพร่าง หน้าปก ล.5 โดย 8e88 graphic studio base)
 
 
 
       ลมหนาวยามเช้าเย็นจัด ลูบไล้ใบหน้าให้สดชื่น อากาศบริสุทธิ์แสนสะอาด สูดลมหายใจลึกๆ เหมือนกับอมมินต์อยู่ในลำคอ ฉ่ำใจชุ่มปอด หมู่แมลงที่หมอบซ่อนอยู่ในทุ่งหญ้าขับขานทำนองไม่ขาดเสียง ขึ้นลงสูงต่ำเป็นจังหวะ ประเดี๋ยวทุ้มหวาน ประเดี๋ยวสูงจิ๊ด ทางทิศใต้ของภูเขา ดวงดาวยังค้างฟ้า กระจายแต้มเป็นจุดประ ส่องแสงวิบวับเหมือนอัญมณี ดวงจันทร์กระจ่างพรางกายอยู่ในก้อนเมฆ ค่อยๆ จมลงบนยอดเขาฝั่งทิศตะวันตก ละม้ายคล้ายไข่มุกเม็ดงามบนภูผา แสงจันทร์อันอ่อนละมุนส่องสะท้อนกับหิมะ ลำแสงที่หักเห ประหนึ่งรัศมีของปวงเทพส่องสว่างทั่วแผ่นดิน แม้นประหนึ่งหิมะบนทิวเขา สุกสกาวดั่งจันทราในหมอกเมฆ

       ขึ้นไปจนถึงครึ่งทาง ดวงจันทร์จมลับขอบฟ้าทิศตะวันตกแล้ว แทนที่ด้วยแสงอรุณสะท้อนม่านหมอกชุ่มชื้นเหนือท้องฟ้าฝั่งทิศตะวันออก ขอบฟ้าถูกวาดวงโค้งที่เด่นชัดด้วยลำแสงอันเจิดจ้า ก้อนเมฆเจ็ดสีขับเคลื่อนหมุนควง ชุมนุมรวมกันอยู่เหนือยอดเขา ประดุจร้อยวิหคเข้าเฝ้าพญาหงษ์ ลำแสงสีรุ้งจำนวนมากพลิกผันไปมาไม่หยุดนิ่ง ประเดี๋ยวเป็นมังกรทะยานฟ้า ประเดี๋ยวเป็นมัจฉากระโจนสมุทร ประเดี๋ยวเป็นพญาเหยี่ยวโฉบเหยื่อ ประเดี๋ยวเป็นหมื่นอาชาควบตะบึง สีสันที่เจิดจ้านั้นแสนวิเศษ แดงดั่งพลอย ขาวดั่งหยก ครามดั่งเวิ้งฟ้ามหาสมุทร มรกตดั่งทุ่งหญ้าเขียวขจี สวรรค์บันดาลนิรมิต วิจิตรตระการตา มิอาจละสายตาไปจาก จิตใจลอยล่องทอดท่องไกล ท่ามกลางหมู่เมฆหลากสีดั่งร้อยบุปผา ดวงอาทิตย์สีแดงฉานล่องลอยขึ้นมาอย่างแช่มช้า แรกเริ่มเหมือนดั่งสาวน้อยที่ขวยเขิน อุ้มพิณผีผากึ่งบังหน้า แย้มดวงพักตร์ออกมาเพียงครึ่งหนึ่ง แดงก่ำเอียงอายไม่ยอมเผย

       ทุกคนต่างก็อดหยุดฝีเท้าลงไม่ได้ ยืนนิ่งอยู่ตรงเนินเขารอดวงอาทิตย์ขึ้น อารมณ์ขณะนั้น เหมือนกำลังรอลูกไก่ที่เตรียมกระเทาะออกมาจากเปลือก รู้สึกปลาบปลื้มยินดีเจือตื่นเต้น กับการถือกำเนิดขึ้นมาของชีวิตใหม่ ดวงอาทิตย์ที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้าไม่สว่างจ้าแสบตา ลำแสงนั้นอ่อนละมุนละเมียดเหมือนเนื้อหยก รัศมีเก็บงำ แต่อัดแน่นไปด้วยพลังมหาศาล มันค่อยๆ ไต่ขึ้นที่สูงอย่างพากเพียร ทีละน้อย ทีละนิด จานหยกโลหิตกลมเกลี้ยง เป็นรูปเป็นร่างขึ้นระหว่างยอดเขามรกต เมฆหมอกทั้งแปดทิศมาเฝ้า เสมือนดวงดาวมาล้อมเดือน กู่ร้องยินดีกับการลอยขึ้นอีกครั้งของต้นกำเนิดแห่งฟ้าดินสรรพสาร ในที่สุด มันออกแรงตะกายอีกครา อย่างกับแตงสุกที่หล่นพื้น นกน้อยกระเทาะเปลือก หลุดลอยเหนือแนวเส้นขอบฟ้าที่ทอสานขึ้นมาด้วยทิวเทือกของยอดเขาอันน้อยใหญ่ คล้ายนกน้อยที่บินออกจากกรง ความเร็วในการไต่ระดับของมันเพิ่มขึ้นอีก เพียงชั่วกะพริบตา ลำแสงเจิดจรัสจัดจ้ากลับคืนสู่ฟ้าดิน แม้แต่ภูผาหิมาลัยอันศักดิ์สิทธิ์ที่สูงตระหง่านยังสั่นไหว! มหาปฐพีก้มหมอบอย่างนอบน้อม กระแสลมที่ป่วนขุนเขาล่าถอยไปอย่างเงียบเชียบ ไออุ่นค่อยๆ คลานคืบเข้ามาปกคลุมทั่วกายา นำเอาความเหน็ดเหนื่อยและความหม่นหมองในจิตใจให้หายจากไปพร้อมกัน นั่นก็คือลำแสงแห่งชีวิต ผู้ให้กำเนิดสรรพสิ่ง นั่นก็คือต้นกำเนิดพลังงานทั่วทังปวง นี่คือผู้บัญชาตัวจริงของสุริยจักร!

       ทุกคนไม่เข้าใจว่า ดวงอาทิตย์ขึ้นบนยอดเขาหิมะนั้นแตกต่างไปจากที่อื่นตรงไหน เหตุใดจิตใจของตนจึงต้องปลาบปลื้มปีติถึงเพียงนี้ ความรู้สึกที่รบเร้าให้อยากคุกเข่าลงน้อมกราบพลางร่ำไห้นั่นเล่า มันมาจากที่ไหน ชั่วพริบตานั้นฟ้าดินสงัดเงียบ มีเพียงลำแสงที่เจิดจ้าสาดส่องถ้วนทั่ว มันไม่แบ่งแยกดีหรือชั่ว มันอยู่เหนือคำว่าถูกและผิด มันดำรงอยู่แล้วนับแต่อดีตกาลอันไกลโพ้น แม้กระทั่งกาลอนันต์ในภายหน้า มันก็ยังลุกไหม้อยู่เช่นนั้น สำหรับมันแล้ว มนุษย์เป็นเพียงหนึ่งในสรรพชีวิตบนผืนแผ่นดิน เล็กน้อย กระจ้อยร่อยเฉกเช่นทุกๆ สิ่ง เป็นประเภทเดียวกันกับสรรพสิ่งที่ดำรง---กาฝากบนกายโลก
 
.
.
.
.
.
.
 
 
 
(ภาพประกอบจาก 图片来源:雪山日出日落风景壁纸)
 
 
藏地密码之雪山日出

       ตอนหนึ่งจาก รหัสลับหลังคาโลก ล.5 โดย เหอหม่า
 
       นั่งแปลอยู่ที่ Coffee Gallery @Crystal Design Center

บ่ายวันศุกร์ที่ 24 มิถุนายน

โดย อนุรักษ์ กิจไพบูลทวี

Comment

Comment:

Tweet

I like both pic and content :)

#2 By Mook (192.165.213.18) on 2011-07-14 12:58

น่าอ่านจังครับ

#1 By Clepsydra:: on 2011-06-25 06:29